““Kijk, je vriend”, zeiden mijn ouders altijd als de maan te zien was. Mijn dierbaarste knuffel was een maan met een muziekdoosje erin. Zelfs mijn zonsverduisteringsbrilletje uit het vorige millennium heb ik nog! (In 1999 was de laatste totale zonsverduistering, ik keek toen samen met opa en oma). Misschien heeft dit mij geïnspireerd om astronaut te willen worden. Van mijn negende tot mijn zestiende had ik hier mijn zinnen op gezet, tot ik erachter kwam dat natuurkunde en wiskunde B niet helemaal voor mij waren weggelegd. Ik switchte van vakkenpakket en kreeg kunstvakken. Daarin vond ik mijn andere passie. In plaats van sterrenkunde werd het toen kunstgeschiedenis. Iets totaal anders, maar voor mij net zo interessant! Daarom ben ik hartstikke blij met mijn nieuwe functie als vrijwilliger bij museum Sonnenborgh, waar mijn passies samenkomen. Het is namelijk niet alleen een museum, maar ook een sterrenwacht! Zo is mijn jeugddroom toch nog een beetje uitgekomen.”