Als kind was mijn lievelings museum het Gemeentemuseum in Den Haag. Daar had je de Wondere Kamers, dat klinkt waarschijnlijk net zo vet als het was. Ze waren donker, met paarse lichten, gekke dingen aan de muren en dromerige muziek. In elke kamer kon je iets anders doen, virtueel verkleden, dansen of naar een chinees poppenspel kijken. Minstens om de week vroeg ik aan m’n moeder of we alsjeblieft weer naar de Wondere Kamers konden gaan. Die kwamen haar onderhand waarschijnlijk aardig d’r neus uit. Voor mij was er niks zo magisch.
Het Gemeentemuseum heet nu trouwens Kunstmuseum, want voor veel mensen was het niet duidelijk dat er een verschil was tussen Gemeentehuis en Gemeentemuseum. Die naam moest en zou dus veranderen. Kunstmuseum is ook een best gekke naam, want in elk museum hangt toch kunst? Maar goed, het is nu in ieder geval duidelijk dat je er niet je paspoort aan kan vragen.