Twee jaar geleden was het dan eindelijk zover, ik ging uit huis. Via via had ik een kamertje weten te krijgen in een meidenhuis in Zeist. Zelf kon ik niet wachten om mijn ‘thuis-thuis’ te verlaten. Als oudste uit een gezin met vijf kinderen was ik de eerste die op kamers ging, waardoor het voor mijn ouders wel wat spannend was. Daarbij waren ze met mijn vertrek ook direct hun favoriete (gratis) oppas kwijt. Omdat ik mezelf zeker niet als een familiemens zou omschrijven, had ik eigenlijk niet verwacht dat ik hen echt zou gaan missen. Achteraf gezien een beetje naïef natuurlijk. Inmiddels is het op kamers gaan alweer een tijdje geleden, maar reis ik nog altijd een aantal keer per maand op en neer en dan pas ik met liefde nog eens op.