“Terwijl ik een artikel lees over de Nieuwe Rembrandt van Jan Six en tegelijkertijd een aflevering kijk van How I Met Your Mother (godzijdank nog steeds niet van Netflix afgehaald, joehoe), licht het scherm van mijn mobiel op. Of ik een stukje wil schrijven voor de nieuwe Human of Art van deze week. ‘Ja leuk!’ antwoord ik. ‘Hoeveel woorden moet het ongeveer bevatten?’ ‘Oh, daar zijn niet echt richtlijnen voor. Het mag zo veel en zo weinig woorden zijn als je wilt’, wordt er geantwoord. ‘Oh, oké, en waar moet het precies over gaan?’ ‘Dat maakt ook niet zo veel uit, het kan eigenlijk over alles gaan, wat jij leuk vindt.’ Ja zeg, een beetje sturing zou wel fijn zijn, denk ik meteen. Nu weet ik zeker dat ik hier veel te lang mee bezig ga zijn. Bovendien moet ik voor morgen nog een onderwerp bedenken voor een werkstuk dat werkelijk over alles mag gaan en daarnaast heb ik nog twee artikelen te lezen voor een ander vak. Langzamerhand krijg ik een beetje mijn twijfels of die teksten wel de moeite waard zijn, want in de colleges praten we doorgaans over van alles en nog wat, behalve over de leesstof. Ken je dat gevoel? Dat je met veel te veel dingen bezig bent en geen idee hebt of het ergens toe leidt? Dat de richtlijnen in je leven ver te zoeken zijn? Volgens mij hebben we daar allemaal wel eens last van. Mijn agenda zit propje vol en uiteraard wil ik alles zo goed mogelijk doen. Maar is dat wel mogelijk? Kan ik mijn studie volhouden en tegelijkertijd tijd maken voor mijn vrienden? Kan ik iedere nacht voldoende slaap pakken, op tijd bij mijn werk zijn, quasi-gezond eten en af en toe mijn familie nog zien? Oh, en de afwas staat me ook al drie dagen aan te staren. Conclusie: het is niet niks om een studentje te zijn in deze turbulente tijd. Gelukkig kan ik vandaag één agendapuntje afstrepen, want dit stukje tekst heb ik inmiddels zwart op wit. Nu nog maar even een werkstukonderwerp bedenken, die teksten laat ik zitten. Nee wacht, misschien doe ik het morgenochtend wel, deze aflevering van How I Met Your Mother is te leuk.”