‘Daar stond ik dan: 24 jaar, een diploma op zak en een stuk of 30 pubers voor mijn neus die me allemaal aanspraken met mevrouw Verheijen… HELP! Was ik niet nog veel te jong om deze jongeren de les te lezen? Ik bedoel hoe volwassen was ik zelf nou eigenlijk? En was dit echt het enige waarmee ik mijn werkende bestaan de komende veertig jaar in zou gaan vullen? Te veel vragen en te weinig antwoorden, maar 1 ding wist ik wel: het is tijd voor een nieuw avontuur! Natuurlijk kwamen er reacties; zou je dat wel doen? Je hebt nu toch een mooie baan. Misschien gaat het wel tegenvallen? En misschien hebben ze gelijk, maar bestaat het woord ‘misschien’ niet alleen, omdat niemand het zeker weet? Zouden we niet wat vaker het ‘misschien-risico’ gewoon voor lief moeten nemen? Dus hier sta ik nu, mijn canvas half gevuld en een paar nieuwe penselen in de aanslag. Klaar voor het risico van een keuze, maar vooral klaar voor nieuwe inspiratie!’