Jochem Myjer zong ooit: ‘nog eentje dan, nog eentje dan en dan ga ik naar huis’. Voor velen slaat dit inderdaad op nog een biertje in de kroeg of toch nog die portie bitterballen.
Helaas sta ik aan een andere barre als er wordt gezegd dat we nog eentje doen tot het moment dat we bijna omvallen. Nou, helaas? Dat lijkt me niet het goede woord. Het leven van blaren, spierpijn en strakke knotjes bevalt me retegoed om eerlijk te zijn.
‘Maar ballet is toch geen sport?’. Nee. Het is meer dan dat. Het is een manier om de wereld voor even te vergeten, om even al je emoties eruit te dansen. Dit uiteraard met strakke discipline en perfect gestrekte voetjes.
En me dan nog steeds afvragen waarom ik een perfectionist ben. Ha! Wat een grap.