“Het duurt niet lang meer, mijn favoriete tijd van het jaar: kerst. Ik zwaai Sinterklaas uit en verwelkom met hoge verwachtingen de Kerstman. Tijdens dit vredige en feestelijke gebeuren hoor je non-stop Mariah Carey door de radio gillen. Een koude witte deken bedekt de aarde en mensen halen hun met stof bedekte schaatsen van zolder om over bevroren water te glijden. Onder een dekentje zit ik als kerstromanticus voor de openhaard de ene kerstfilm na de andere te kijken. Onmisbaar is de vloeibare cacao met een toef slagroom. De kerstkaarten stromen massaal binnen en we kijken uit naar het gezellige etentje met de familie waarbij de tafel overstroomt met eten.

In werkelijkheid zit ik huilend voor een kaartloze brievenbus, maar krijg als troost een vrolijk-kerstfeest-mailtje van T-Mobile. Buienradar belooft ieder jaar weer een dikke laag knerpende sneeuw, maar wanneer ik op de fiets spring rij ik door een bruine zoute natte pap. Bij aankomst beginnen m’n tengels tintelend op te zwellen. Op Eerste Kerstdag zit ik samen met de familie aan tafel en gaan we na een garnalencocktail verrassend genoeg gourmetten. Om ongemakkelijke stiltes te doorbreken vraag ik om de champignons. De rest van de avond zit ik wat rusteloos op m’n stoel, want wanneer zal tante Ria de langverwachte vraag gaat stellen: heb je al verkering? Als ik mijn cadeautje heb uitgepakt bekruipt me een benauwd gevoel, maar weet ik nog net mijn teleurstelling te verbergen onder een kunstmatige glimlachen. Kerst gaat eigenlijk nooit naar verwachting, maar kijk ik er toch stiekem heel erg naar uit.”